Het is alle leerkrachten welbekend: als je twee jaar lang een belangrijke rol hebt mogen spelen in het leven van een kleuter, dan valt het afscheid zwaar.
Ja, kleine kleuter, je weet het misschien niet, maar ik heb van je genoten. Of je nou dat kind was dat uren kon zingen en dansen, of degene die gefascineerd naar een insect kon kijken, door jou ga ik elke dag met plezier de klas in.
Soms neem ik even pauze in de hectiek van de kleutergroep en ga ik van een afstandje naar je zitten kijken. Je speelt met je vriendinnen, bouwt een toren of verandert in een ridder. Je bevecht een draak of zingt in een meidengroep. Soms ben je verdrietig omdat je vis is gestorven, of je konijn. Maar je komt er ook achter dat oma of opa niet voor altijd bij je kan blijven. Op zulke momenten laat je zien hoe sterk je bent. Want hoeveel verdriet je ook hebt, je vindt altijd wel iets waarom je kunt lachen.
Je bent dat kind dat dromerig naar buiten staart of de hele dag door de klas stuitert. Degene die anderen troost als ze zijn gevallen of hun hand vasthoudt tijdens een eng verhaal. ‘Je mag wel bij me schuilen,’ zeg je dan. Je bracht slakken mee naar school en kon daar uren naar kijken. Of je had de hoofdrol in een toneelstuk en kende, behalve jouw tekst, ook die van alle anderen uit je hoofd.
Je pakte mijn hand en zei: ‘Ik ga jou missen, lieve juf.’ Ik ga jou ook missen, lieve kleine grote kleuter.

Ik ben er trots op dat ik twee jaar jouw juf mocht zijn. Dat ik met jou op wereldreis mocht in de klas of in het bos. Dat je voor mij een monster hebt verslagen, een tekening hebt gemaakt of een spinnetje hebt buitengezet. Dat ik jou mocht troosten als het nodig was en dat jij mij getroost hebt toen ik dat nodig had, ook al weet je dat zelf niet.
Want het is een goed bewaard geheim, maar een juf moet ook soms huilen. Maar wel stiekem. Als ze afscheid moet nemen van alweer een groep oudste kleuters, bijvoorbeeld.
Gelukkig ben jij er ook nog, kleuter die nog een heel jaar bij me in de groep blijft. Jij voelt je heel groot, want na de vakantie ben jij een oudste kleuter. Dan ga jij aan het einde van het jaar naar groep 3 en kijk ik je vol bewondering na als je de deur uit wandelt. Ik snuit mijn neus en veeg mijn mascara van mijn wangen terwijl jij met je vrienden naar het volgende schooljaar huppelt.
Aan al de mensen die ons het hele jaar hebben gevolgd, op facebook of daarbuiten, ik dank jullie. Van 0 naar 1561 likes in één schooljaar, het is niet niks.
We schreven brieven aan de koningin, zochten konijnenkeutels in het gras en maakten een Vieze Dingenmuseum en jullie waren erbij. Samen met jullie werd het een fantastisch jaar en ik hoop dat jullie na de vakantie weer samen met ons de wereld in trekken, op zoek naar een nieuw avontuur.
Tot volgend jaar!
Liefs,
(Juf) Henrike

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Post Navigation