Wat een prachtige dag! Het is wel fris, maar de zon schijnt. Daarom ruil ik de gewone buitenspeeltijd in voor een uur op het veld. Na de gebruikelijke plaspauze en het aantrekken van de laarzen (de kleuters zijn het inmiddels gewend) trekken we erop uit. Hoewel we al vaak op dit terrein zijn geweest, hebben de kinderen er nog niet echt vrij mogen spelen. Ik wilde eerst zeker weten dat ze het gebied wat beter zouden kennen, aangezien er aan twee kanten water omheen loopt.
Ik besluit dat ze er nu wel klaar voor zijn om zelfstandig het veld op te gaan, maar niet voordat we goede afspraken maken over dat water.
Samen bepalen we de grenzen. Tot waar is het veilig? Waar blijf je vandaan en waar kun je spelen? We leggen een paar grote takken bij het water neer om de grens duidelijk te maken. Zolang de kleuters mij kunnen zien is het in orde, anders zijn ze te ver weg. Ik laat hen de regels nog eens herhalen en algauw scharrelen ze heerlijk over het veld.
2014-01-22 13.37.55
Er wordt vooral veel plezier gemaakt met de rietpluimen. ‘We houden ze in de lucht, want dan kun jij goed zien waar we lopen en raken we elkaar niet kwijt.’
Er worden mooie planten gesignaleerd, we kijken naar de wolken, zien knoppen aan takken, sluipen door het hoge gras en zoeken sporen.
De kinderen vinden konijnenkeutels (ze zijn nog vers!) en komen zelfs met een regenworm aangewandeld.
2014-01-22 13.42.31
2014-01-22 13.43.10

Een groepje jongens heeft een ontdekking gedaan: ‘Als je een steentje in het water gooit komen er cirkels!’ (Het leren van de verschillende vormen, o.a. de cirkel, is een leerdoel voor deze periode. Het kan dan ook zo zijn dat ondergetekende zelf een steen in het water heeft gesmeten om dit verhaal uit te lokken ;-))
Ze vermaken zich hier een tijdje mee, keurig vanaf de ‘hier is het veilig’-grens. Ineens gooit een van de kinderen een handvol zand in het water. ‘Die maken allemaal kleine cirkeltjes.’
Ze ronselen een paar vrienden, pakken elk een hoopje zand, tellen af…en gooien tegelijkertijd het zand in het water. ‘Wauw! Nou hebben we heel veel cirkels! En met al die plonsjes lijkt het wel vuurwerk!’
Of ze wat dichterbij het water mogen gaan staan, want er wordt opgemerkt dat een aantal kleuters niet ver genoeg kan gooien vanaf de plek waar ze nu staan. Dat mag, zolang ze maar goed op elkaar letten. En dat doen ze.
2014-01-22 14.03.47De groep verbaast me wederom. De rustige manier waarop de kleuters elkaar een beetje achteruit trekken als iemand te dicht bij de waterkant komt, hoe ze een jonger kind helpen met steentjes gooien, een ander een hand geven om over een heuvel heen te klimmen…het is elke keer weer bijzonder.

Eenmaal terug in de klas (bijna drie kwartier later) kijken we terug op ons veldwerk. ‘Ik vond het leuk om steentjes in het water te gooien en cirkels te maken. Ik had een hele zware gegooid en toen kwam er een grote fontein!’
‘Het is eigenlijk helemaal niet gevaarlijk bij het water. Zolang jij er maar bij bent. En als we maar goed opletten, want dan kan er niks gebeuren.’
Dus: ja, we waren vlakbij het water en ja, dat klinkt als een risico.
Maar deze groep kleuters en ik…wij durven alles. Want zolang je goed oplet, kan er niks gebeuren.
Zij kunnen het weten.2014-01-22 13.49.48

2 Thoughts on “Aan de waterkant

  1. Jamie on 22 januari 2014 at 21:16 said:

    Zo mooi geschreven weer. Door jouw verhalen kom ik er toch meer achter hoe mooi het opgroeien van die kleintjes is. Ontdekken, leren. De manier waarop jij ze daarbij helpt is fantastisch!

  2. Liesbeth Feskens on 22 januari 2014 at 22:23 said:

    Wat boffen jouw kleuters met zo’n juf en zo’n fijn buiten.Ik zit middenin de stad en daar is het buiten zijn iets minder makkelijk realiseerbaar. Geniet van je kinderen en blijf zo leuk schrijven, ik geniet er van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Post Navigation