Elke donderdag heb ik de laatste drie kwartier gym. Dat is toch steeds een beetje een stressmomentje, vooral als ik én een fatsoenlijke – lees: niet ingekorte-  les wil geven én wil zorgen dat al die kinderen weer op tijd aangekleed en wel klaar staan om naar huis te gaan. Vandaag ging ik me niet gek laten maken. Gewoon, op het gemakje, ruim op tijd gymschoenen aan laten trekken en dan die zaal in.

Het feest begon al toen er een opstootje ontstond over wie er de tassen met gymschoenen van de gang mocht halen (die zitten in twee grote zakken bij elkaar). Toen dat was opgelost en de zakken werden leeggemaakt vond iemand het een interessant idee om te gaan zaklopen. Hartstikke leuk, totdat het evenwicht toch nog niet voldoende ontwikkeld bleek en de betreffende persoon plat op het gezicht viel. Intussen was ik bezig om een andere kleuter te bevrijden uit haar trui aangezien ze met één arm klem zat in een mouw en met haar neus bleef steken in de hals. Terwijl ik haar aan de zijkant parkeer om de gevallen zakloper op te rapen valt ergens anders een kind van zijn stoel en klettert er een puzzel uit de kast.

Klinkt het al herkenbaar?
Adem in, adem uit. Goed. Gymschoenen. Intussen zijn er al tien minuten verstreken en houd ik nog maar een krap halfuur van de gymtijd over.
Ik voel mijn stresslevel toch wat stijgen.

Heeft iedereen zijn gymschoenen gevonden? Ja? Mooi! Trek ze maar gauw aan. Wat? Ben je je rokje kwijt? Zoek maar even. Nee, niet huilen lieverd, we vinden het wel. Heeft iemand…hallo…mag ik…HEEFT IEMAND DAT ROKJE GEZIEN!? Wat zeg je? Ah. Je was vergeten dat je vandaag geen rokje aan had. Dus je bent het ook niet kwijt? Wel? Niet? Oh, niet.

Een van de kleuters heeft nieuwe gymschoenen en die zijn nog wat strak. Ze hebben elastieken veters die je niet goed los kunt maken, dus ik moet van een schoen de hele bovenkant wat oprekken zodat het ventje er met zijn voet in kan. ‘Steek je voet er maar in. Met je tenen naar voren wiebelen. Naar voren. Goed zo.’
Maar de voet gaat er niet in en blijft steken op de hiel. Ik hang zowat ondersteboven op mijn zadelkruk om die voet in de schoen te krijgen wanneer een kleuter me toch echt absoluut even wil melden dat haar tafelgroepje een stukje verschoven is, een ander doet van jufjufjufjufjufjuffff kijk ik heb nieuwe sokken en het jochie waarvan ik de voet in de schoen probeer te proppen tegen me begint te kletsen. ‘Juffrouw. Dat zit niet lekker.’
‘Ik weet het, jongen, je voet zit er niet goed in. Wacht even, komt goed. Een beetje harder duwen en met de tenen naar voren.’
‘Nee ik wil die zo niet aan.’
‘Sorry mannetje, even volhouden.’
Poeh, staat de verwarming aan? Wat is het opeens warm in de klas. En.waarom.gaat.die.voet.niet.die.schoen.
Nog twintig minuten gymtijd over. Hop, tempo maken. Ik begin als een dolle te multitasken en geef links en rechts opdrachten om elkaar te helpen, daarna op de stoel te wachten en blijf maar van je buurman af nee laat hem maar met rust hij zegt stop hou op dus stop er maar mee en waaromgaatdievoetnietindieschoen! De kleuter die aan de voet vastzit protesteert nog zwakjes dat hij het echt geen fijne schoen vindt als de voet *plop* in de schoen schiet. Halleluja! Trots op mijn prestatie kom ik overeind – krak, doet de rug-  en sta op.
‘Juf?’ zegt een van de oudere kleuters voorzichtig terwijl ze me vertwijfeld aankijkt.

‘Wat is er?’ puf ik nog enigszins na.

‘Je hebt zijn gymschoen aan de verkeerde voet gedaan.’

 

3 Thoughts on “Gymschoenen

  1. Hella on 25 januari 2018 at 20:07 said:

    Zo.verschrikkelijk.herkenbaar!
    Prachtig verwoord. Blij dat je weer terug bent 🙂

  2. Ine Willemen on 27 januari 2018 at 15:38 said:

    Heel herkenbaar!! Pfffff!!
    Ik heb een paar schoenlepels in de gymschoenenbak gelegd.
    Dat werkt prima! Ze kunnen t nu zelf met de schoenlepels. En ze zijn nog trots ook!

  3. Laura on 27 januari 2018 at 15:48 said:

    Heeerlijk herkenbaar!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Post Navigation