Onderstaand stukje schreef ik bijna een jaar geleden, maar heb ik tot vandaag nooit online gezet. Mijn ervaring is dat je het beter pas kunt publiceren als je er voor jezelf mee klaar bent, anders is het te kwetsbaar in de wereld van sociale media. Nu besluit ik om het toch met jullie te delen. Niet meer voor mezelf, niet voor de likes, de volgers of wat dan ook.
Maar voor al die collega’s die het niet meer trekken en een lichtje nodig hebben aan het eind van de tunnel.
Voor jou. Je bent niet alleen.

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik een nieuwe blog geschreven heb. De laatste heette ‘schitterend‘ en schreef ik een paar weken voor ik schijnbaar  van de ene dag op de andere thuis kwam te zitten.

Ik kón niet meer en toch ging ik door. Want zo was ik. Alles moest doorgaan, voor de kinderen.In mijn geval wilde ik ook dat alles door zou gaan voor mijn volgers, de mensen die op mijn volgende project zaten – zitten-  te wachten, de bezoekers van de workshops. Ik gaf alles en nog meer, tot ik niets meer over had. Ik was zó veel bezig met leerkracht zijn dat dat mijn hele identiteit geworden was. En toen ik dat niet meer kon zijn omdat mijn lichaam het opgaf…toen sloeg de grond onder mijn voeten vandaan. Het zat er al langer aan te komen.

Overspannen.

Ik verdween noodgedwongen van het onderwijstoneel en uit mijn zo geliefde kleuterklas, zette mijn Facebookpagina op nonactief en liet mijn blog voor wat het was. Ik had tijd nodig om adem te halen, om in de anonimiteit te verdwijnen en vooral: ik moest mezelf terug zien te vinden.

Wat heb ik veel geleerd in die maanden. Ik heb alle clichés waargemaakt. Ik ben aan yoga gaan doen, heb leren mediteren, kon uitvinden waar ik nou echt blij van word. Toen het in mijn hoofd te druk was om een boek te lezen of tv te kijken kreeg ik van mijn man een schetsboek en een doos potloden. Dat schetsboek werden er twee, toen drie. In plaats van een doos potloden heb ik nu twee kasten vol materialen om te tekenen en te schilderen en bouwde mijn fantastische man een atelier voor me in de logeerkamer. Er hangen schilderijen van mij bij mensen aan de muur. Wie had dat ooit kunnen denken. Ik niet.

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik weer helemaal de oude, voor veel mensen toen zo bekende, ‘digi-juf Henrike’ ben.

Ik weet ook niet of ik dat wel wil. Want de hoeveelheid werk die ik toen had, dat was voor geen mens gezond. Liever probeer ik nu een verbeterde versie te zijn. Eentje die met overgave zorgt voor een groep jonge kinderen en met hen op onderzoek uit gaat. Iemand die er probeert te zijn voor de kinderen en hun ouders, die het beste van zichzelf geeft en toch haar eigen grenzen heeft leren respecteren. Iemand die een tikkeltje verlegen is, van Disneyfilms en zoute popcorn houdt, de vogeltjes in de tuin een naam geeft en vrolijk wordt van een flinke regenbui. Wat mijn maffe trekjes betreft: daar heb ik dan wel weer het ideale beroep voor 🙂  Ik breng mijn dagen door met kleine mensen die dieren zien in de wolken en kabouters vinden in het bos, die vriendjes worden met insecten, zingen, dansen en oog hebben voor de wondertjes in de wereld. En nu ik ook nog muziek en beeldende vorming mag geven aan alle onderbouwgroepen van mijn school ben ik helemaal op mijn plek.

Blogs schrijven lukt me nog niet altijd even goed. Ik begin vaak met het tikken van een blog om hem halverwege te wissen en bij de computer weg te lopen. Soms ben ik ook een beetje bang dat ik weer in die valkuil van ‘altijd maar werken’ trap waar ik met zoveel moeite uitgekropen ben. Dat alles zorgt ervoor dat ik mijn blogmojo nog niet gevonden heb. Ik heb dan ook besloten om geen doelen te stellen of mezelf te dwingen het bloggen weer structureel op te pakken, hoe graag ik dat ook zou willen. In plaats daarvan probeer ik zo nu en dan, wanneer het goed voelt, een stukje voor jullie te schrijven. Voor jullie, of voor mezelf, mochten er na twee jaar afwezigheid geen lezers meer overgebleven zijn. Zoals ik mijn werk weer op moest bouwen, zo bouw ik het bloggen ook weer op. Misschien een beetje anders dan voorheen…maar met evenveel liefde.

Voor die leerkracht die het niet meer ziet zitten:
Ik weet hoe het voelt om huilend naar je werk te gaan. Om ’s nachts wakker te worden met gedachten aan je werk. Om niet op te willen geven, want wie zorgt er dan voor de kinderen?
Ik had destijds een directeur die me begreep. Een dokter die tegen me zei dat ik zwaar overbelast was. Een lieve collega uit het digitale veld die me na een lang telefoongesprek de moed gaf om de telefoon te pakken en me daadwerkelijk ziek te melden (Sanne, I owe you more than I can say). Een lieve man die me opving en me weer op de been hielp.
Zulke mensen heb jij ook. Luister naar ze als ze je vertellen dat je rust nodig hebt. Luister naar jezelf. Want hoe graag je dat ook wilt, uit een lege kan kun je niet schenken.

Liefs,

Henrike

9 Thoughts on “Schitterend (2)

  1. Anoniem on 23 december 2018 at 13:47 said:

    Wat een mooi puur en oprecht blog! Knap dat je dit op papier krijgt en nu deelt!
    Lieve groet, Miriam

  2. Heleen Hoes on 23 december 2018 at 14:49 said:

    Wat fijn dat je dit nu kunt delen.
    Je lezers zijn er vast nog in grote getallen maar als dat niet zo is…ook goed toch?!
    Ik (wij) hebben het nodig om af en toe gewaarschuwd te worden. Want mijn (ons) vak is mijn passie. Heerlijk maar er schuilt een gevaar in.
    Ik hoop je weer terug te zien en te lezen, hier of bij workshops, maar ik hoop vooral dat je goed voor jezelf blijft zorgen zodat je weer kunt genieten van je werk en kleuters.
    Fijne feestdagen en een sprankelend 2019 gewenst

  3. Veerle Teppers on 23 december 2018 at 16:01 said:

    Knap dat je dit kan en durft schrijven.
    Ik wens je een beter 2019

  4. Susan on 23 december 2018 at 19:46 said:

    Heel mooi henrike! Prachtig geschreven en denk ik heel herkenbaar voor veel leerkrachten die het ook graag zo goed willen doen. Pas goed op jezelf! Liefs Susan

  5. Anoniem on 23 december 2018 at 19:47 said:

    Dit is zo herkenbaar. Je bent zeker niet alleen hierin, dit heb ik ook meegemaakt . Terug recht gekrabbeld na 4 maanden afwezigheid . Vroeger was mijn werk gelijk aan mijn leven. Nu probeer ik mijn leven te leiden na het werk. Het blijft moeilijk om werk en privé te scheiden, maar met vallen en opstaan lukt het wel.
    Een grote domper was wel, dat ik na mijn burn-out mijn eigen klasje niet terug kreeg, waarin ik 20 jaar het beste van mijzelf gegeven had. Maar ook dat heb ik kunnen plaatsen. Relativeren is het toverwoord ! Het ga je goed, hoor! Bedankt voor je eerlijk verhaal!

  6. Hella on 23 december 2018 at 21:55 said:

    Wauw…

  7. Judith on 23 december 2018 at 23:37 said:

    Wat knap van je om je verhaal te delen! Respect !!

  8. Schitterend!

    Zowel deel 1 als 2 zorgden voor een brok in mijn keel.

  9. esther on 3 januari 2019 at 16:18 said:

    Delen van kwetsbaarheid. Wat sterk. Wat een passie heb je.
    En ja, we hebben het mooiste beroep van de wereld.
    Dankjewel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Post Navigation