Je zou het af en toe niet zeggen, maar wij leerkrachten zijn eigenlijk ook gewoon mensen. Soms slapen we slecht. Zijn we verkouden, of verdrietig. Of zitten we niet zo lekker in ons vel, om wat voor reden dan ook.
Hoewel ik normaal gesproken irritant positief ben (en volgens mijn omgeving belachelijk nuchter) en overal de humor van in zie heb ik nu een zware periode achter de rug. Mijn kleutergroep draait prima, maar ik merk dat het werk me de laatste tijd meer energie kost dan voorheen.
Het is eigenlijk niet eens het werk op zich. Het is meer het besef van de enorme verantwoordelijkheid die op de schouders van elke leerkracht, en dus ook op de mijne, rust. Zo nu en dan kan dat overweldigend zijn.
Want het is niet niks, werken in het onderwijs. Kinderen zijn geen computer die je uit kunt zetten om half vijf. Ons werk, dat doe je met je hart. Met alles wat je in je hebt. Je neemt het mee naar huis, naar je sportvereniging en soms word je ’s nachts wakker met de gedachte aan dat ene kleutertje.
We draaien grote groepen en willen voor elk kind het allerbeste. Het liefst geven we elke kleuter een eigen leerlijn, een aanbod dat precies aansluit bij zijn of haar ontwikkelingsleeftijd. We willen dat ze verder komen, niet alleen in taal en rekenen, ook als persoon. En daarom is alleen het beste goed genoeg. We vragen ons doorlopend af: ‘Zie ik alle kinderen wel écht? Geef ik ze allemaal voldoende aandacht? Zie ik alles wat er gebeurt in de groep? Hebben alle kinderen het naar hun zin op school?’

Ik heb geen last van administratieve druk.
Ik heb last van het ‘ikwilaltijdmaardanookechtáltijddeallerbestejufzijndieikinmeheb’-syndroom.
Ken je dat? Vast wel.

Vanmorgen loop ik naar school en heb ik eens een goed gesprek met mezelf. Want waar komt die onrust toch vandaan die ik in mijn lijf heb? En wat ik nog het ergste vind: waar is die juf gebleven die elke ochtend stond te trappelen om aan de slag  te gaan? Ik heb haar nog niet zo lang geleden toch nog gezien? Boos ben ik. Boos op mezelf, omdat ik het even niet meer helder zie. Tijd dus om juf Henrike eens flink aan de tand te voelen, want er is maar één iemand die me uit dit dalletje kan trekken en dat ben ik zelf.
Ik ben stapelgek op mijn leerlingen. Daar ligt het dus niet aan. Ik vind mijn werk fantastisch. Ik kan er mijn hele persoonlijkheid in kwijt. Knutselen, muziek maken, maf doen en me verwonderen over de kleurtjes in een herfstblad; het komt allemaal samen in mijn bezigheden met de kleuters. Waarschijnlijk omdat ik de kleuter in me nooit helemaal verloren ben 🙂
Onderweg naar mijn school neem ik een besluit. Vandaag ga ik genieten. Elsa uit Frozen zou zeggen: ‘let it go’ (let it gooooooooooooo! Geef maar toe: je zong het mee). Ik herhaal bij mezelf wat ik tegen de kleuters ook vaak zeg. Jij kunt dit. Je weet dat je het kunt. Je doet je best en dat is genoeg. Je hebt geen invloed op anderen, je hebt alleen invloed op jezelf. Okee, dat laatste zeg ik niet tegen de kinderen 😉

Vastbesloten om er een prachtige dag van te maken begroet ik alle kinderen en hun ouders bij de deur van de klas. We maken grapjes met elkaar. Een van de jongens heeft ‘al één keer gehoest én één keer geniesd vandaag’. Ik antwoord dat ik al zeker twéé keer gehoest en geniesd heb. Het kind is zichtbaar onder de indruk en we besluiten dat we dan allebei toch wel erg ziek moeten zijn. Arme wij. Later die dag heeft hij vier keer gehoest en vijf keer geniesd. Als ik hem zeg dat ik zes keer gehoest en zeven keer geniesd heb reageert hij met een hartgrondig ‘OwowowowOWOWOOOOOOWWWW!’ Ik stik bijna van het lachen.

In de speelwerktijd zet een aantal druktemakers de verkleedhoek op zijn kop. Verkleden doen ze niet. In plaats daarvan kieperen ze de verkleedkist om en schuiven ze alle kleding, lappen, hoedjes en maskers op een grote hoop heen en weer over de grond. Wanneer ze zien dat ik naar ze kijk, staren vier paar schuldbewuste ogen me geschrokken aan. ‘Wat zijn jullie aan het doen?’ vraag ik.
‘Uhhh…we zijn aan het sneeuw schuiven en die spullen zijn de sneeuw,’ klinkt een stem vanonder de kledinghoop. Verhip, er zit nog een kind onder die berg.
‘Hm,’ zeg ik. Het blijft even stil en de kinderen in kwestie lijken zich op te maken voor de storm die aan komt rollen. ‘Is het niet koud, onder al die sneeuw?’ informeer ik.
‘Nnnnneeeee,’ antwoorden ze aarzelend. ‘In dat geval…wil ik er ook weleens in liggen!’ roep ik, terwijl ik mezelf begraaf in de sneeuwverkleedhoop. Tien minuten lang houden we een sneeuwballengevecht. Het ridderpak vliegt door de lucht, gevolgd door een verdwaalde Pietenmuts en een prinsessenjurk waarvan de glitters op ons neerdalen. ‘Jij zit helemaal onder de schitters,’ lacht een van de andere kleuters uit de groep. ‘Je hebt een schitterneus!’ Schitterend en wel ruimen we daarna alles op en zingen we nog een liedje over een snotje in je neus.

Als ik eerlijk ben, heel eerlijk, heb ik mezelf toegestaan om meer te focussen op de dingen die ik misschien niet kan dan aan alles wat ik wél kan. Ik kan niet zorgen dat alle kleuters elke dag evenveel aandacht krijgen. Ik kan niet elk kind elke dag tot het uiterste uitdagen. Ik kan niet bij alle kinderen in hun hoofd kijken.
Maar ik kan een heleboel andere dingen wel.
Ik kan een verdrietig meisje troosten. Een kind dat met zichzelf in de knoop zit weer bij de groep halen. Ik kan vieze liedjes zingen en daarmee dat jochie even laten vergeten dat hij verdriet heeft omdat hij zijn opa zo mist. Ik kan versjes verzinnen waar je bij staat, over alle mogelijke onderwerpen. Ik geef het niet op. Nooit.
En terwijl ik na mijn werkdag naar huis loop, met mijn schitterneus in de wind en mijn voeten in de herfstblaadjes, ben ik een gelukkig mens.

Morgen mag ik weer. Ik heb er nu al zin in.
Want ook al kan ik niet altijdmaardanookechtáltijddeallerbestejufzijndieikinmeheb…wat is het toch schitterend om de leerkracht van deze kinderen te mogen zijn.

Worrying

3 Thoughts on “Schitterend

  1. Myrna van der Molen on 13 oktober 2015 at 22:09 said:

    Prachtig geschreven en o zo waar!!,

  2. Ineke on 16 november 2015 at 21:02 said:

    Heel herkenbaar! Dank je wel, Henrike.

  3. ik voel me precies zo de laatste tijd…en weet je…ik ga er morgen een prachtige dag van maken!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Post Navigation