Vlakbij onze school is een klein stukje bos en nog op loopafstand ook!
Vandaag gaan we dus op avontuur naar het bos. Zonder ouders. Gewoon de kinderen, mijn stagiaire Marjelle (waar ik heel blij mee ben, het mag gezegd worden!) en ik. En een heel stel rubberlaarzen. En modder. En water.

De weg ernaartoe is al één groot avontuur. We moeten een stukje langs een bouwterrein waar de werkzaamheden stilliggen, dus we lopen tussen de zandhopen en bergen met bakstenen. Het terrein zit vol slingerpaadjes, heuveltjes, interessante stenen en kamillebloemen.
Na tien minuten komen we bij het bos en maak ik een aantal duidelijke afspraken met de kleuters:
– Je mag een stukje van het pad af, als je mij maar kunt blijven zien,
– We letten op elkaar, dus als iemand te ver weg loopt haal je die terug bij de groep,
– We zijn voorzichtig met de bomen en laten alles heel,
– En als ik roep dan kom je meteen. Ook belangrijk.

2013-11-28 13.13.49
Eenmaal in het bos zijn de kinderen onder de indruk van het bladertapijt en de vele kleuren blaadjes die ze daarin ontdekken.Geïnspireerd door de vallende herfstbladeren spelen we zelf ook voor boom en gooien we handenvol bladeren de lucht in.

2013-11-28 13.25.54

2013-11-28 13.23.03

Een van de kleuters vindt iets bijzonders. ‘Kijk juf, er is een elfje dat zijn vleugeltje is kwijtgeraakt!’
2013-11-28 13.24.35
We vinden een holletje waar bijna zeker een kaboutertje in woont:

2013-11-28 13.02.55
Het is een middag vol wonderen. Halverwege weten we zeker dat we een wolf horen lopen en de kleuters nemen meteen hun voorzorgsmaatregelen. Gewapend met een enorme tak loopt er een groepje dappere strijders voorop.
2013-11-28 13.07.58
‘Als de wolf komt, dan meppen we hem met deze tak bovenop zijn kop!’ verklaren ze stoer.
De rest van de klas blijft netjes achter hen lopen, want je weet het tenslotte maar nooit.
Even verderop leggen ze de tak dwars over het pad en camoufleren de boel met een hoop bladeren. Want als de wolf dan toch nog komt valt hij er vast overheen en dan kan hij niemand pijn doen. (Voor we weggingen heeft Marjelle in een onbewaakt ogenblik de bladeren eraf gehaald. We kunnen niet hebben dat er iemand zijn nek over breekt.)

We hebben een boom tot Mooiste Boom Van Het Bos verkozen, er zijn laarzen in de modder blijven steken, we hebben steentjes in het water gegooid, in de plassen gelopen (en gesprongen), wolven weggejaagd, bizons gesignaleerd en de kinderen raakten niet uitgepraat over hoe geweldig ze het vonden. Vooral dat ze hun eigen weggetje mogen gaan en zelf op onderzoek uit kunnen  vinden ze prachtig, want hoe vaak mag je dat nou in een bos?
De kleuters en ik hebben besloten dat we dit toch echt vaker moeten doen. Want een bos vlakbij je school is een ongekende luxe en daar gaan we gebruik van maken!
(dus ouders: zet die laarzen maar vast klaar :-))

2 Thoughts on “Onderzoekers in het bos!

  1. juf Gertie on 28 november 2013 at 21:23 said:

    zeker doen: wij gaan iedere week naar het bos: weer of geen weer!
    juf Gertie

  2. Ria Bertens on 29 november 2013 at 09:32 said:

    Hartstikke leuk, zeker blijven doen.

    Ria

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Post Navigation