Vanmorgen merk ik tegen de kinderen op dat er op het veld tegenover de school heel veel kamille staat.
‘Ik heb daar nog nooit kamelen gezien,’ zegt een van de jongere kleuters, me wat ongelovig aankijkend. ‘Waar staan die dan? En lopen ze niet weg?’
‘Nee, de juf zegt kamílle, geen kamelen! En van kamille kun je thee maken. Dat is heel lekker en gezond.’
‘Dat klopt,’ reageer ik. ‘Ik vind dat ook altijd erg lekker.’
Want ik ben een hippiemuts, volgens mijn omgeving. Ik vrees dat ze daar gelijk in hebben.

‘Ohhhh mogen wij ook kamillethee maken?’ Dertig paar kleuterogen kijken me verwachtingsvol aan. ‘Tuurlijk! Maar dan hebben we wel veel kamillebloemen nodig. Gaan jullie dan allemaal mee om kamille te verzamelen?’ Dat willen ze wel. Kamelen verzamelen. Blijft toch een lastig woord, dat kamille.

Eenmaal op het veld wijs ik eerst aan wat kamille is en hoe je het kunt herkennen.
Eén kleine dame weet wel hoe het zit: ‘Het lijkt op een madeliefje, maar dan groter, en op een hoge stengel, en met een dikker geel stukje, en met grotere blaadjes en dan meer in een struik.’ Maar verder lijkt het er wel op.
Als iedereen eenmaal weet wat kamille is gaan de kleuters helemaal los. In tien minuten tijd zit de schaal die we voor het verzamelen hebben meegenomen al halfvol. De kinderen letten goed op dat ze geen hele planten uit de grond trekken (‘want dan komen er geen nieuwe kamelen meer’)  en plukken zorgvuldig alle groene steeltjes er af.
We tellen de blaadjes, vergelijken de bloemen op grootte (rekenvaardigheden!) en trekken er een paar uit elkaar om de binnenkant te kunnen bekijken. Intussen heeft een stelletje kleuters nog veel meer bloemen ontdekt en er wordt driftig geplukt en aan al die geuren gesnuffeld.
Na een halfuurtje roep ik de groep bij elkaar en besluiten we dat er genoeg kamille in de bak zit. Nog een paar steeltjes er tussenuit halen en we kunnen weer op weg naar school!

Daar aangekomen leg ik de bloemen op een dienblad, zodat iedereen ze goed kan zien. De kinderen zijn onder de indruk: wat zijn het er veel!
Het blad gaat de hele groep rond en iedereen mag er even in graaien en aan ruiken. ‘Ze zijn heel zacht…ik wil er in gaan liggen!’ En inderdaad, ik weet niet wanneer jij voor het laatst met je handen door een bloementapijt bent gegleden, maar het voelt heerlijk. Als je leerkracht bent dan mag je dat soort dingen 😉
2015-07-06 12.47.24 2015-07-06 12.48.21 2015-07-06 12.48.44De bloemen worden verdeeld over twee waterkannen en daar gieten we heet water op. Weer even allemaal ruiken en kijken…want wat gebeurt er met die bloemen?
‘Ze drinken het water op en dan worden ze héél dik. En het water is geel geworden! Het lijkt wel een plasje.’
2015-07-06 12.54.00 2015-07-06 12.55.042015-07-06 12.57.32 En omdat we toch bij nader inzien geen thee willen die naar plastic smaakt, giet ik het brouwsel in een soeppan. Deksel erop en dan moet het een tijdje trekken. ‘Net als een theezakje. Dat moet er ook even in zitten.’
2015-07-06 12.58.42Na een uurtje haal ik de kamille uit de pan en giet de thee weer in de schenkkannen. We verdelen de klas in groepjes en elke groep krijgt een beker kamillethee om samen te delen. Alle kinderen proeven een slokje. Sommigen vinden het niet zo lekker, maar dat is prima. Anderen komen drie keer terug om de beker bij te vullen en aan het eind zetten er twee zelfs de hele schenkkan aan hun mond. ‘Echt wel lekker.’
2015-07-06 14.18.04 2015-07-06 14.18.14 2015-07-06 14.18.27 Gezellig samen theedrinken aan het einde van de schooldag. Dat is nog eens knus.
(En stiekem…hebben we aan een heleboel leerdoelen gewerkt!)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Post Navigation