Wat me in dit boek meteen al aantrekt is het ‘aardse’ en rustige karakter.
De illustratie op de kaft lijkt op gerecycled papier getekend en toont een verdrietig jochie met een donkere regenwolk boven zijn hoofd. De regen staat symbool voor hoe hij zich voelt en dat is precies waar dit boek over gaat. Kom met me mee in de wereld van

 ‘Het Weerjongetje

weerjongetjeDoor Pimm van Hest
Illustraties: Kristof Devos

Op een grijze, druilerige dag wordt er een jongetje geboren. Niet zomaar een jongetje. Met dit kind is iets bijzonders aan de hand:
Is hij blij, dan schijnt de zon. Als hij boos is dan dondert en bliksemt het en als hij plotseling moet niezen worden de mensen van hun fiets geblazen.
Een heel speciaal talent en het duurt dan ook niet lang voordat iedereen hem ‘het Weerjongetje’ noemt.
Zoals dat vaak gaat met een buitengewoon talent of gave kan het helaas ook een grote last zijn. In het begin vindt het Weerjongetje het nog wel leuk om bijzonder te zijn, maar dat verandert langzaam. Niet door hemzelf, oh nee, maar door de mensen om hem heen.

Als zij regen willen (om de zonnebloemen te laten groeien) maken ze het jongetje aan het huilen.
Als hij koorts heeft vinden de mensen dat prachtig, want dat kunnen ze mooi naar het strand.

Het Weerjongetje wordt daar natuurlijk erg verdrietig van. Op die momenten verdwijnt het dorpje in een dichte, sombere mist.
Wanneer zijn moeder aan hem vraagt waarom hij zo stil is, springen de tranen hem in de ogen. Tot grote ergernis van moederlief, want die heeft net de was buiten gehangen. ‘Verdorie, had je niet even kunnen wachten met huilen?’ moppert ze en ze gaat vlug naar buiten, de was binnenhalen.
De vader van het jongetje moet hier vreselijk om lachen en tranen van verdriet veranderen in tranen van boosheid. De regendruppels veranderen in grote hagelstenen en als vader ziet dat die zijn moestuintje verpletteren gaat ook hij boos naar buiten.
Daar zit het Weerjongetje dan.
Verdrietig, boos en alleen.
Hij kan er niet langer tegen. Iedereen wil iets van hem, maar niemand vraagt wat hij wil, hoe het met hém gaat. De volgende dag loopt hij weg.
Weg van huis, weg uit het dorpje.
Hij wordt hoe langer hoe eenzamer en ongelukkiger. In het begin zie je dat alleen nog aan de kleine sneeuwvlokjes die om hem heen dwarrelen, maar uiteindelijk begint de hele wereld het te merken: Overal begint het steeds meer te vriezen. Slootjes, rivieren, meren en zeeën worden hard en koud.
Het Weerjongetje vindt een huisje waarin hij helemaal alleen gaat wonen. ’s Nachts droomt hij van zon en warmte, terwijl buiten de temperatuur steeds verder daalt.
Op een andere plek is een jongetje juist heel erg blij met al die vorst en sneeuw. De hele dag staat hij op het ijs, tot hij verder wil. En verder, verder nog verder. Hij schaatst en schaatst, dagen achtereen, tot hij uiteindelijk bij een huisje uitkomt. Het huisje van: Juist.

De twee worden dikke vrienden. Ze spelen samen in de sneeuw, gaan sleetje rijden en maken een iglo. Het schaatsjongetje vindt al die koude fantastisch.
Het Weerjongetje is zo blij met zijn nieuwe vriend dat hij eerst niet doorheeft dat de wereld langzaam begint te ontdooien. Op een dag wordt hij gewekt door een felle zonnestraal die door een kier in het gordijn naar binnen schijnt.
Laat het Weerjongetje het toe dat hij zich zo fijn blijft voelen en dat de wereld daardoor weer warm en kleurrijk wordt? Misschien raakt hij daarmee zijn vriend, die zo van kou en ijs houdt, wel kwijt…

Dit boek biedt, buiten allerlei mogelijkheden rondom het weer, een unieke kans om een gesprek aan te gaan met jonge kinderen over gevoelens en emoties. Als je verdrietig bent, schijnt dan de zon in je hoofd? Hoe komt het dat er grote hagelstenen vielen in de tuin van de vader? Hoe voelde het jongetje zich toen?
Maar dit verhaal geeft ook een ingang tot meer filosofische vraagstukken: Moet je altijd doen wat iemand anders van je vraagt? Doe je weleens dingen die je liever niet wilde, om een ander blij te maken? Hoe loopt het verhaal eigenlijk af? Blijven de twee vrienden? En ís het Weerjongetje eigenlijk wel alleen? (Want wie loopt er vanaf het begin met hem mee?)

Het Weerjongetje is zoveel meer dan een prentenboek. Het is een ontroerend verhaal over vriendschap, jezelf blijven en je eigen weg volgen. De illustraties van Kristof Devos zijn schitterend in hun eenvoud en maken duidelijk hoe het jongetje zich op elk moment in het boek voelt. Er valt in de prenten ontzettend veel te ontdekken dat je op het eerste gezicht wellicht ontgaat. Wanneer het jongetje niest, veranderen de ‘a’s’ in ‘Hatsjaaaa’ langzaam in wegwaaiende huizen. Aan de waslijn van moeder hangt een boek en de mensen uit het dorp zien er uit als nare clowns. Het huis waarin het Weerjongetje zijn toevlucht neemt is een enorm vogelhuis dat misschien ook iets te maken heeft met het vogelnest dat eerder in het verhaal als schuilplaats dient.

Het Weerjongetje…ik zou er bladzijden vol over kunnen schrijven.
Pimm van Hest heeft wederom een juweeltje de (soms bitterkoude) wereld in gestuurd.

(Je koopt ‘Het Weerjongetje’ hier.)

One Thought on “Review: Het Weerjongetje

  1. Pingback: Review: Ik voel me…een boek vol emoties | KleuterKlasse

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Post Navigation