Er bestaat een fenomeen dat buiten onderwijsland volslagen onbekend is. Ik durf zelfs te beweren dat veel leerkrachten niet eens weten dat het bestaat. Op de PABO hoor je er niemand over en er is ook geen intelligente literatuur over geschreven door een of andere professor. En dat terwijl iedereen in het onderwijs zich er vrolijk aan schuldig maakt. Het is een soort verborgen cultuurdingetje, als je het mij vraagt.
Jullie hebben dus een primeur, lieve lezertjes.

Het gaat hier over de ‘LeerkrachtenEhhhhhhhh’.
Eigenlijk is het meer een EEEEEEEEEEH. Met een uitroepteken, meestal. Doet het een belletje rinkelen? Geef het maar toe.
Ga voor de aardigheid maar eens een kwartier op een willekeurig schoolplein staan. Dikke kans dat bovengenoemd verschijnsel zich minstens vijf keer voordoet.

Een voorbeeld.
Juf staat te vernikkelen van de kou (want heeft voor een dun stylish jasje gekozen in plaats van het enorme ski-jack waar ieder zichzelf respecterend surveillant niet zonder kan, maar het oog wil ook wat en het zou toch niet zo heel koud worden vandaag) en heeft haar handen om een grote mok vol hete koffie geklemd. Geen beweging meer in de benen en afgevroren teentjes.  Een beetje zo dus:
9e7da87c4974474deedeecb3f6c64317Wat schetst haar verbazing: Roderick heeft het idee opgevat om te onderzoeken hoe stevig de verbinding tussen de capuchon en de bontkraag van Josefientje is. Wat toont de kleine Ro toch heerlijk veel initiatief vandaag. Heeft zeker fijn geslapen, de techneut in spé. Juf neemt zich glimlachend voor om later de techniekkist over verbindingen aan te bieden, om Roderick te stimuleren deze kennis verder uit te breiden. Slokje koffie dan maar weer.
Josefientje daarentegen vindt dit een geschikt moment om Roderick eens stevig te onderhouden over de esthetische kant van haar bontkraag en de plaats die de genoemde capuchon daarin inneemt. Haar argumenten vinden onvoldoende gehoor aangezien Roderick zijn focuspunt nu gelegd heeft op een andere verbinding, namelijk die tussen de vlechtjes van Josefientje en haar hoofdhuid. Hier moet Josefientje toch even ingrijpen. Dat doet zij dermate overtuigend dat Roderick zich geroepen voelt om Josefientjes redeneringen met de grond gelijk te maken, met Josefientje erbij. De juf prijst zichzelf intussen gelukkig met haar nieuwe thermobeker, tot haar aandacht getrokken wordt door tumult in de zandbak alwaar Roderick en Josefientje in een verhitte discussie verzeild zijn geraakt.

Let op cursisten. Daar komt ‘ie.

Juf richt haar haviksblik op de twee colliderende partijen (schitterend woord) en hoopt ze er met haar wilskracht toe te bewegen het steeds fysieker wordende onderhoud te staken. Zonder effect.
Juf zet twee stappen in de richting van het rumoer.
‘Ehhh, hou daar eens mee op.’ Geen reactie.
‘EEEHH. Zeg! Zó doen we dat hier niet.’ Roderick en Josefientje vinden dat we dat hier wél zo doen en illustreren dit door hun gebarenrepertoire naar elkaar toe wat meer kracht bij te zetten.
En dan gebeurt het. Juf is pissig, want de koffie wordt koud. Ze haalt diep adem, denkt aan haar logopedische lessen (stem laaaaaaag houden als je over een groep kinderen heen wilt klinken) en roept:
‘EEEEEEEEEHHHHHHHHHHHHHH!!!’

Verder niks. Alleen EEEEEEEEEEEEEEEEEH, optioneel met een boze blik en een hoofdknik van ‘kom nou, waar denken wij dat wij mee bezig zijn.’
En de wereld van alle aanwezige kleuters komt onmiddellijk piepend tot stilstand. Ro en Jo stoppen zelfs met hun knokpartij. De juf roept EEEHHH. Dan moet er ergens een vreselijke misstap zijn begaan. Hoe langer de eeeeeeh hoe erger de misdaad.
De kleuterogen schieten van links naar rechts: Wie heeft er zand gegeten? Wie heeft er met de kar gebotst? Is er door iemand op de muur gestoepkrijt-stoepgekreten-gestoepkroot? Gaat er iemand, God verhoede, zonder het te vragen naar de wc? En nog het allerbelangrijkste: Ben ík per ongeluk degene die hier iets fout heeft gedaan? Als ze zien dat juf niet naar hen kijkt maar naar Ro en Jo en zelfs nog een stap extra in hun richting zet, durven ze voorzichtig uit te ademen. De eerste zandtaartjes worden weer gebakken en de karren komen voorzichtig in beweging. Ro en Jo hebben hun strijd gestaakt en gaan ieder hun weg. Voor nu.

Geen enkel woord heeft zoveel impact als het woordje ‘EEHHH’ uit de mond van een leerkracht. Als ik in de juiste stemming ben produceer ik een EEHHtje als een misthoorn op een koude zaterdagochtend. Eerlijk waar.
En vanaf nu kan geen enkele leerkracht die dit gelezen heeft zijn/haar gezicht meer in de plooi houden als een collega de EEEHH over het plein laat schallen. Geen dank 🙂

5 Thoughts on “Ehhhhhhhh!!!

  1. Anna Wessel on 27 november 2014 at 21:00 said:

    EEEHHHHH HI-LA-RISCH beschreven column. En (helaas??) héél herkenbaar.

  2. Wat een geweldig leuk stuk! En zó herkenbaar!

  3. Koen van Praag on 28 november 2014 at 22:14 said:

    BRILJANT!!!!!! Tranen met tuiten gelachen!

  4. Mark on 12 juli 2015 at 21:48 said:

    Bedoel je dan de corrigerende EEEEEH die fonetisch eindigt met een j of die je ook zou kunnen schrijven als HEY…..? 😀

  5. ann on 12 juli 2015 at 22:33 said:

    Ben ik. HE-LE-MAAL. 🙂
    Uitgezonderd dat stylish jasje dan… 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Post Navigation