Via de FBpagina Kleuterwereld kwam ik terecht op de weblog Tomsensori en ik was meteen verkocht. De stellages die ik daar tegenkwam…fantastisch. Ik heb helaas niet zo’n enorme bakken tot mijn beschikking en ook niet zoveel opbergruimte, maar ik heb wél een watertafel! Daarom red ik deze ochtend een grote doos van de container en ga ik het arme ding met een stanleymes te lijf.
De kinderen hebben het niet mee gemaakt (dat vind ik toch iets te gevaarlijk met dat scherpe mes), maar ze zijn ontzettend nieuwsgierig naar wat de juf daar aan het rommelen is met dat stuk karton.
‘Wat maak jij?’
Tja, wat maak ik eigenlijk. Hoe noem je zo’n ding?
‘Het lijkt wel een beetje op onze eikeltjesbaan,’ vindt een van de kleine ingenieurs,  ‘want hier kunnen ook dingen doorheen.’
(Voor de geïnteresseerden: de eikeltjesbaan is een herfstversie van de watermuur, maar dan zonder spons en met meer emmers en grote trechters.)
Dat kind heeft het begrepen 🙂
2014-11-10 12.51.00Ik stort me nog een tijdje op de lap karton, ontdoe twee sappakken van de boven- en onderkant en knip meters brede tape af. En dan ducttape ik het hele geval midden in de bak van de watertafel, die ik voor de gelegenheid uit het frame heb getild zodat hij voor alle kinderen goed te zien is.
Let vooral op de dame hieronder die nog net boven de groene stukjes uit piept 😉2014-11-10 12.51.09In een kantoor zie ik de hele week al een doos vol verpakkingsmateriaal staan (waar ik schaamteloos mee aan de haal ga) en de kinderen helpen me om alles in de gepimpte watertafel te doen.
2014-11-10 12.45.21

2014-11-10 12.45.28Meteen beginnen de kleuters stukjes door de rolletjes en luiken te gooien. Er worden spontaan begrippen als hoger. lager, omlaag, naar beneden, vol, leeg, evenveel en meer/minder gebruikt. Ze proberen beide kanten van de watertafel even vol te maken maar dat lukt niet omdat er steeds stukjes door het luik worden gemikt :-).
Ik laat ze maar even doen. Intussen maken we afspraken over hoeveel kinderen hier tegelijk mee kunnen spelen.
Een paar kleuters vinden dat er best vier kinderen aan passen. De meerderheid bepaalt echter dat twee tegelijk voldoende is. ‘Dan duurt het wel wat langer voor je aan de beurt komt,’ waarschuw ik. Dat vinden ze helemaal niet erg, want ‘dan kun je er veel beter mee spelen. Anders kan je er niet goed bij.’

Dit is de eerste opzet voor de stormbaan, met het lichte vulmateriaal. We bouwen hem de komende tijd verder uit. Wat dacht je van extra muren en een groter dak? Dan wordt het met Sinterklaas zomaar ineens een Pietenhuis! Of een pakjesfabriek, lopende band, pakjesgoot…begint het al te borrelen?

2014-11-10 12.58.54

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Post Navigation